Blog

During each residency, guests will publish blog entries through which the interested public will be able to track their journey through the locations included in the project.

Filia Kanellopoulou: Ulysses' Shelter / το καταφυγιο του οδυσσεα

 

  • the poems have been translated into English by Thanos Chrysanthopoulos.

 

Background

Late into the night
I will open the balcony door silently
and as I go out
the wind will lift me up high up like a raven's feather
and I will become one
with the lights of your city
before
across the dark
they haunted my dreams
in a little while I will step on your roof tiles
I will feel with my fingers the impressive pediments
the antennas in the domes,
the domes of the houses, I will caress
my tears may become drops on their windows,
my face, plaster relief, façade ornament
my body, -a former shooting range-,
will become one with the ruins
I will become an attraction
holding a sceptre, statue
or the adornment in a marble water fountain,
backstage, that is,
background
for photos
of your foreign visitors.

Stari Grad
3/10/2021
 

 

 

 

Note in the diary i

5/10/2021 Kalemegdan 


Reminder: to write a poem
about the confluence of rivers

 

 

 

Gradska Pivnica Terazije

he saw her in the crowd and asked her "what are you doing here"
and everyone wondered why someone like her was hanging out with them
and everyone said to her "you're very fresh" or "you're too good to be here"
and she had no idea what she looked like
nor why everyone told her, all her life, something like that
everywhere
but much more within her
she always felt
too little
 

 

Note in the diary ii

7/10/2021


Beautiful old cities
-poems to be discovered
Monster new cities
-dystopic nightmares

 

 

 

 

 

Ode to my legs

My legs
Strong legs, you were my support
in the most difficult
in the biggest

in the first step of life
you walked me in the streets of my world

known and
unknown
my legs, we ran together

on so many pavers
we danced together all kinds of music
we travelled to cities on earth
we climbed hills
you swam, my legs

you gave the impetus for the first time
you climbed with me
in doors, in libraries
on simple stairs
you rose to the challenge
to land me on the descent
beautiful legs –as everyone is saying–

you opened at the sight of my lovers

you wrapped yourself around bodies and grasped waists
you supported me in my daily wage
you sat gracefully in chairs
you worked out with me and
you got a role, after that 

"Do the candle pose while saying the words."
O my feet you!
You endured all this,
to hurt, after the trip…
It figures!
How much can you endure
two years now inside
numb?

 

 

Note in the diary iii

9/10/2021

The animals of the cities
tell me a lot about the character of each one
Here I see everywhere
Cats
and Ravens
As if I were performing in a play
of Edgar Allan Poe

 

 

 With the paper

I hold the pen with one hand
And as I am about
to grab the notebook with the other hand,
-to write something about you-
I cut my finger with the paper
I stand and look at the blood
coming out of the small hole
And I do not understand
It is an omen or not to write this 

poem
I put down the pen
And I write with blood
Only then can I
write something about you.

Belgrade, 11/10/2021

 

 

Note in the diary iv

12/10/2021

 

Oblak means cloud
-as an old song says.
I am a cloud over the city!

 

 

 

Above and below the stage

 

After so long
I finally saw a play
In a foreign language
I wear my nice clothes
and lightly made up
I do not know what they say
But I laugh out loud
and I cry at times
for Sofka's life
or for Ilija's delusions, 
who believed he was being followed by spies
I understood the play from beginning to end
In all the languages of the world
People
Rejoice and suffer the same
and in the same way
Above and below the stage
They overcome the obstacles

 

Note in the diary v 

13/10/2021

 

At the red bar we met a Dragon
Apart from the fact that he kept telling myths
his name is Dragan

 

 

Infinite sequels 

An amazing image in the city centre
Stole my gaze and thought

In a circular square
There are four benches in a semicircle
There are four people sitting on these benches
One in each
and everyone is talking on their phones
I wonder
what they talk about

Four people, four stories

Have they recently lost a beloved one

or was a new member of the family born?

Was it a divorce
or a wedding?

Is the woman pregnant
or did she just have an abortion?

Are the gentlemen actually talking on the phone
or do they not know how to flirt with her and surround her?

 

Why are these people so lonely that each one sits on a bench?

 

Are they afraid?
We all are afraid of others lately

But after they got into trouble to get out of the house or leave their jobs
at least they could sit down together to share these stories

 

Instead of writing a common one, they gave in again to their loneliness

 

And you will tell me now without being entirely wrong
Why this story is interesting
so that I start with the phrase "an amazing image"

 

I do not know
It's that sometimes I think as a director

From this static frame
In front of us there are four
and therefore infinite
sequels
 

 

Note in the diary vi

15/10/2021

Even though I do not admit it
I am afraid of the dark
a little light is all I want
a little light

 

 

 


 


Φόντο

Αργά τη νύχτα
την μπαλκονόπορτα θ’ ανοίξω αθόρυβα
κι όπως έξω θα βγω
ψηλά ο αέρας θα με σηκώσει σαν κόρακα φτερό
κι ένα τώρα θα γίνω
με τα φώτα της πόλης σας
αυτά που προηγουμένως
στο σκοτάδι
τον ύπνο μου, τρόμαζαν
σε λίγο θα πατάω τα κεραμίδια στις στέγες σας
τα εντυπωσιακά αετώματα θα ψηλαφώ με τα δάκτυλα
τις κεραίες στους τρούλους,
τους θόλους των σπιτιών, θα χαϊδεύω
τα δάκρυά μου ίσως γίνουν σταγόνες στα τζάμια τους,
το πρόσωπό μου, γύψινο ανάγλυφο, στολίδι προσόψεως
ο κορμός μου, -αλλοτινό πεδίο βολής-,
ένα θα γίνει με τα χαλάσματα
αξιοθέατο θα γίνω
σκήπτρο κρατώντας, άγαλμα
ή πλάτη βρύσης σε μαρμάρινο σιντριβάνι,
παρασκήνιο δηλαδή,
φόντο
για τις φωτογραφίες
των ξένων επισκεπτών σας.

Stari Grad
3/10/2021
 

 

 

Σημείωση στο ημερολόγιο i

5/10/2021 Kalemegdan 


Υπενθύμιση: να γράψω ένα ποίημα
για τη συμβολή των ποταμών

 

 

 

Gradska Pivnica Terazije

την είδε μες στο πλήθος και την ρωτά «εσύ τι κάνεις εδώ»
και όλοι απορούσαν που κάποια σαν εκείνη συγχρωτιζόταν μαζί τους
και όλοι της λέγανε «πολύ φρέσκια είσαι εσύ» ή «για εδώ εσύ πέφτεις πολύ»
κι αυτή δεν είχε ιδέα ούτε πως έμοιαζε
ούτε γιατί της έλεγαν όλοι, σε όλη της τη ζωή, κάτι τέτοιο
αυτή παντού
μα πιο πολύ μέσα της
ένιωθε πάντα
λίγη
 

 

Σημείωση στο ημερολόγιο ii

7/10/2021


‘Όμορφες πόλεις παλιές
-ποιήματα προς ανακάλυψη
Τέρατα νέες πόλεις
-δυστοπικοί εφιάλτες

 

 

 

 

 

Ωδή στα πόδια

Πόδια μου
Πόδια γερά, με στηρίξατε
στο πιο δύσκολο
στο πιο μεγάλο
στο πρώτο βήμα της ζωής
με περπατήσατε στους δρόμους του κόσμου μου
γνωστούς και
στους αγνώστους
τρέξαμε μαζί πόδια μου
σε τόσα πλακόστρωτα
χορέψαμε μαζί κάθε είδος μουσικής 
ταξιδέψαμε σε πόλεις της γης
ανεβήκαμε λόφους
κολυμπήσατε πόδια μου
δώσατε εσείς την ώθηση για πρώτη φορά
σκαρφαλώσατε μαζί μου
σε πόρτες, σε βιβλιοθήκες
σε σκάλες απλές
σταθήκατε στο ύψος σας
για να με προσγειώσετε στο κατέβασμα
όμορφα πόδια – όλοι το λένε-
ανοίξατε στη θέα των ερώτων μου
τυλιχθήκατε γύρω από κορμιά και σφίξατε μέσες
με στηρίξατε στο μεροκάματο
καθίσατε με χάρη σε καρέκλες
γυμνασθήκατε μαζί μου και
πήρατε έναν ρόλο, μετά από εκείνο το
«κάνε μας το κεράκι λέγοντας και τα λόγια».
Ω πόδια μου εσείς!
Αντέξατε όλα αυτά,
για να πονάτε, μετά απ’ το οδοιπορικό…
Λογικό!
Πόσα ν’ αντέξετε κι εσείς
δυο χρόνια τώρα μέσα
μουδιασμένα;

 

 

Σημείωση στο ημερολόγιο iii

9/10/2021

Τα ζώα των πόλεων
μου λένε πολλά για τον χαρακτήρα της κάθε μίας
Εδώ βλέπω παντού
Γάτες
και Κοράκια
Σαν να παίζω σε θεατρικό έργο
του Έντγκαρ Άλαν Πόε

 

 

 Με το φύλλο

Με το ένα χέρι πιάνω το στυλό
Κι όπως με τ’ άλλο,
πάω να πιάσω το τετράδιο,
-να γράψω κάτι για εσένα-
Κόβω το δάχτυλό μου με το φύλλο
Στέκομαι και κοιτώ το αίμα
που βγαίνει απ’ την μικρή οπή
Και δεν καταλαβαίνω
Είναι ή όχι οιωνός να γράψω αυτό το ποίημα
Αφήνω κάτω το στυλό
Και γράφω με το αίμα
Μόνο έτσι πια μπορώ
να γράψω κάτι για εσένα.

Βελιγράδι, 11/10/2021

 

 

Σημείωση στο ημερολόγιο iv

12/10/2021

 

Oblak σημαίνει σύννεφο
-όπως λέει κι ένα παλιό τραγούδι.

Είμαι ένα σύννεφο πάνω απ’ την πόλη!

 

 

 

Πάνω και κάτω απ’ τη σκηνή

 

Μετά από τόσον καιρό
Είδα επιτέλους θέατρο
Σε μία ξένη γλώσσα
Φοράω τα καλά μου
και ελαφρώς βαμμένη
Τι λένε δε γνωρίζω
Μα δυνατά γελάω
και κλαίω ανά στιγμές
για τη ζωή της Σόφκα
ή για τις αυταπάτες του Ηλία,
που πίστευε πως τον παρακολουθούν κατάσκοποι
Κατάλαβα το έργο απ’ την αρχή ως το τέλος
Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου
Οι άνθρωποι
Χαίρονται και πονούν το ίδιο
και με τον ίδιο τρόπο
Πάνω και κάτω απ’ τη σκηνή
Ξεπερνούν τα εμπόδια 

 

 

Σημείωση στο ημερολόγιο v 

13/10/2021

 

Στο κόκκινο μπαρ γνωρίσαμε έναν Δράκο
Πέρα απ’ το ότι έλεγε συνέχεια μύθους
το όνομά του είναι Dragan 

 

 

Άπειρες συνέχειες 

Μια τρομερή εικόνα στο κέντρο της πόλης
Έκλεψε την ματιά και τη σκέψη μου

Σε μια κυκλική πλατεία
Υπάρχουν τέσσερα παγκάκια σε ημικύκλιο
Στα παγκάκια αυτά, κάθονται τέσσερεις άνθρωποι
Ένας στο κάθε ένα
και όλοι μιλούν στα τηλέφωνά τους
Αναρωτιέμαι
τι να λένε
 
Τέσσερεις άνθρωποι, τέσσερεις ιστορίες

Χάσανε πρόσφατα κάποιον δικό τους
ή γεννήθηκε κάποιο νέο μέλος στην οικογένεια;

Υπήρξε κάποιο διαζύγιο
ή κάποιος γάμος;

Η γυναίκα είναι έγκυος
ή μήπως έκανε μόλις έκτρωση;

Οι κύριοι μιλούν όντως στο τηλέφωνο
ή δεν ξέρουν πως να την φλερτάρουν και την κύκλωσαν;

Αυτοί οι άνθρωποι γιατί είναι τόσο μόνοι που κάθονται σε ένα παγκάκι ο καθένας;

Μήπως φοβούνται;
Όλοι φοβόμαστε τους άλλους τελευταία

Μα αφού μπήκανε στον κόπο, να βγουν έξω απ’ το σπίτι ή να φύγουν απ’ τις δουλειές τους
ας κάθονταν τουλάχιστον μαζί να μοιραστούν αυτές τις ιστορίες

 

Αντί να γράψουν μια κοινή, παραδόθηκαν πάλι στη μοναξιά τους

 

Και θα μου πείτε τώρα χωρίς να έχετε εντελώς άδικο
Τι το ενδιαφέρον είχε όλο αυτό
ώστε να ξεκινήσω με τη φράση «μια τρομερή εικόνα»


Δεν ξέρω
Είναι που καμιά φορά σκέφτομαι ως σκηνοθέτις

Από αυτό το στατικό καρέ
Ανοίγονται μπροστά μας τέσσερεις
και άρα άπειρες
συνέχειες

 

 

Σημείωση στο ημερολόγιο vi

15/10/2021

Ας μην το παραδέχομαι
φοβάμαι το σκοτάδι
λίγο φως θέλω μόνο
λίγο φως

 

 


IMPRESSUM

 

Sandorf - publishing house founded in 2008, engaged in Croatian literature and literature in translation, and in a wide range of books in humanities.

 

Center for Research and Promotion of Urban Culture (CIP) is a non-profit association that has existed for twenty years. Established in 1998, it operates in the areas of culture and art, urbanism, youth mobility and social dialogue.

 

Editor in chief: Ivan Sršen

Managing editor: Jana Smrekar

Editorial board: Matko Abramić, Thanos Gogos, Sena Zereyak
Graphic editor: Nikša Eršek

Website maintenance: Nabukodonozor d.o.o.

 

 




 

Address

Severinska 30, 10110 Zagreb, Hrvatska

Call Us

+ 385 (0)1 789 8457